balanced_or_light_2

Ελαφρύ ή Ζυγισμένο;

Μία διαμάχη που κρατάει χρόνια

Οι ειδικοί μελετητές των όπλων έχουν πολλές φορές αναφερθεί αναλυτικά στο θέμα του ζυγίσματος των λειόκαννων κυνηγετικών όπλων. Πόσο σαφή όμως είναι για το μέσο κυνηγό τα γνωρίσματα εκείνα που συνθέτουν ένα καλοζυγισμένο όπλο;
Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μαζί μια λεπτομερή ανάλυση αυτού του τόσο ιδιόμορφου γνωρίσματος του κυνηγετικού μας όπλου, σεβόμενοι τα όσα σημαντικά έχουν επισημάνει κατά καιρούς διάφοροι ειδικοί. μελετητές.

Ας ορίσουμε λοιπόν το… «ζύγισμα» !

Κατ’ αρχήν, το ζύγισμα σαν όρος στην ελληνική βιβλιογραφία, δεν καλύπτει πλήρως την έννοια. Στην αγγλική συναντάται ως Balance, που σημαίνει ισορροπία, μα σαν όρος είναι κι αυτός ανεπαρκής. Τελικά, είναι μια έννοια μάλλον συγκεχυμένη.    
Καλό ζύγισμα ενός κυνηγετικού όπλου, σημαίνει η συγκέντρωση του μεγαλύτερου ποσοστού του βάρους του όπλου προς το κέντρο του, ανάμεσα στα χέρια του χρήστη, τόσο του συνολικού βάρους, όσο και του βάρους του καθενός τμήματος του όπλου ξεχωριστά εάν το όπλο αποσυναρμολογηθεί στα μέρη από τα οποία αποτελείται, (κάννες, κοντάκι με τη βάση του όπλου και ξυστός), έτσι ώστε να δίδεται η εντύπωση έλλειψης βάρους στα άκρα του όπλου, δηλαδή προς το στόμιο των καννών και προς το πέλμα του κοντακιού. Ένα όπλο με αυτά τα γνωρίσματα κατανομής του βάρους του, θεωρείται καλοζυγισμένο και παρουσιάζει μηδενική σχεδόν αδράνεια στις αλλαγές κατεύθυνσης, δίδοντας την εντύπωση μειωμένου συνολικού βάρους.

Επιπλέον, το καλοζυγισμένο όπλο συμπεριφέρεται ομαλά κατά την ανάκρουση χωρίς τάσεις απομάκρυνσης από το στόχο, ελαχιστοποιώντας την προσπάθεια διατήρησης της κίνησης για την επίτευξη της δεύτερης βολής στον ίδιο ή σε άλλο στόχο. Βέβαια, ένα όπλο χωρίς τα συγκεκριμένα γνωρίσματα κατανομής του βάρους του, δεν θεωρείται απαραίτητα αζύγιστο εάν συντρέχουν ιδιαίτεροι λόγοι διαφορετικής κατανομής βάρους λόγω κάποιων ειδικών αναγκών του χρήστη. Ας προχωρήσουμε όμως μιας και το θέμα αυτό δεν είναι του παρόντος.

Ένα αποκαλυπτικό πείραμα

Ας υποθέσουμε, πως καλούμε δέκα κυνηγούς να αξιολογήσουν ως προς τη χρηστικότητά του ένα άγνωστο γι’ αυτούς αλληλεπίθετο, για το οποίο εμείς γνωρίζουμε πως έχει βάση κράματος αλουμινίου, είναι αρκετά εμπροσθοβαρές αλλά ζυγίζει μόνο 2.750kgr! Οι οκτώ στους δέκα θα συμφωνήσουν, πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό όπλο με «ωραίο» ζύγισμα που δεν τους… κόβει τα χέρια. Στο ίδιο συμπέρασμα θα κατέληγαν, εάν το προς αξιολόγηση όπλο ήταν ένα ιδιαίτερα κακοζυγισμένο εικοσαράκι με βάρος όμως μόνο 2600kgr και είναι βέβαιο πως θα δήλωναν εντυπωσιασμένοι από την αρμονία των γραμμών του και το μινιμαλισμό αυτού του διαμετρήματος χωρίς να αναφερθούν σε τίποτε άλλο. Στο τέλος, ας υποθέσουμε πως τους δίνουμε ένα καλοζυγισμένο αλληλεπίθετο για το άθλημα του skeet, βάρους 3600kgr και ζητάμε την πλήρη αξιολόγησή του. Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν πως πρόκειται για ένα όπλο με καταπληκτική αίσθηση και ζωντάνια, υπολογίζοντας το βάρος του γύρω στα 3200kgr, το οποίο όμως δεν θα τους ενοχλούσε ιδιαίτερα στο καθημερινό τους κυνήγι.

balanced_or_light_3Το πείραμα αυτό το έχω κάνει προσωπικά! Αποδεικνύεται λοιπόν, πως υπάρχει μια σχετική σύγχυση σε ό,τι αφορά βάρος και ζύγισμα, η οποία ίσως δεν επιτρέπει τη συνειδητά σωστή αξιολόγηση των όπλων και κατ’ επέκταση τις προσωπικές μας επιλογές. Ακόμη και σκοπευτές που έρχονται σε καθημερινή επαφή με τα όπλα, θεωρούν ένα καλοζυγισμένο όπλο ελαφρύ και ισχυρίζονται πως ένα τέτοιο όπλο εύκολα κατευθύνεται προς το στόχο αλλά εξίσου εύκολα απομακρύνεται απ’ αυτόν. Η ζυγαριά όμως, δείχνει συνήθως πάνω από 3600kgr και ένα τέτοιο όπλο κάθε άλλο παρά ελαφρύ είναι, παραμένοντας κατά την κίνησή του ιδιαίτερα σταθερό.

Μαντεύοντας το… ζύγισμα!

Η σωστή μέθοδος αξιολόγησης του ζυγίσματος ενός όπλου, παραπέμπει στον ίδιο τον ορισμό του ζυγίσματος που δώσαμε παραπάνω. Η αποσυναρμολόγηση του όπλου στα μέρη από τα οποία αποτελείται, σε συνδυασμό με τη ζυγαριά και το ακριβές σημείο ισορροπίας του όπλου θα μας αποκαλύψουν όλη την αλήθεια.
Εμβαθύνοντας όμως στο θέμα του ζυγίσματος των όπλων, θα μπορούσαμε να εξάγουμε τόσα συμπεράσματα, ώστε το μόνο που θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη διατύπωσή τους θα ήταν ίσως ο περιορισμένος χώρος του φιλόξενου περιοδικού.

Δε θα ήταν υπερβολικό λόγου χάριν, να ισχυριστώ, πως μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα πιθανώς καλοζυγισμένο όπλο ακόμη και εξ όψεως, δηλαδή χωρίς να το κρατήσουμε στα χέρια μας! Με τον ισχυρισμό μου αυτό θέλω να καταδείξω -χωρίς να παρεξηγηθώ- τη δυνατότητα που μας δίδεται να σχηματίσουμε μια πρώτη εντύπωση για το ζύγισμα κάποιου όπλου, στηριζόμενοι στη γνώση αλλά και την εμπειρία που αποκτάται με την ενασχόλησή μας. Απομένει βέβαια, η επαλήθευση των υποθέσεών μας με τη σωστή μέθοδο ανάλυσης και αξιολόγησης.
Το μυστικό βρίσκεται στη σχεδίαση του κάθε όπλου ξεχωριστά και αυτή η σχεδίαση ας πούμε πως αποτελεί και την «ταυτότητα» του κάθε κατασκευαστή. Γνωρίζουμε για παράδειγμα, πως η Αγγλική σχολή αρέσκεται σε κατασκευές πλαγιόκαννων με ολόκληρες φωτιές και λεπτεπίλεπτα ξύλινα μέρη σε συνδυασμό με ατσάλια καννών υψηλής ποιότητος που επιτρέπουν την κατασκευή ελαφρών καννών με λεπτά τοιχώματα. Στα αλληλεπίθετα που κατασκευάζουν αποφεύγουν συνήθως την τοποθέτηση ρίγας σκοπεύσεως και ο ξυστός τους είναι ο ορισμός του μινιμαλισμού.

Η γερμανική σχολή πρεσβεύει την κατασκευή αλληλεπίθετων με υψηλού προφίλ βάσεις και κεντρικό άγκιστρο σύνδεσης καννών, η γαλλική σχολή έχει παρουσιάσει κατά καιρούς μερικές από τις πιο «περίεργες» διατάξεις όπλων (π.χ. Darne), ενώ η ιταλική έχει ασπαστεί τη διάταξη τύπου Boss με βάσεις ιδιαίτερα χαμηλού προφίλ, δίνοντας έμφαση στη λεπτή αρμονική γραμμή και την πλούσια εμφάνιση ακόμη και των πιο φθηνών όπλων που παράγει. Όσον αφορά στα αυτογεμή παντός τύπου, αυτά χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερα επιμηκυμένη βάση και τον τεράστιο ξυστό, ο οποίος προσπαθεί ακόμη και σήμερα να καλύψει την αποθήκη των τεσσάρων φυσιγγίων. Άρα η «Ταυτότητα» του κάθε κατασκευαστή είναι διακριτή.

balanced_or_light_1Με όλα τα παραπάνω, θέλω να τονίσω τη σημασία που έχουν για το ζύγισμα οι επί μέρους επιλογές των κατασκευαστών στη σχεδίαση των όπλων που παράγουν, διότι, όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται, αυτό που τελικά έχει σημασία για το θέμα μας είναι το πώς, πού, πόσο και τι είδος μετάλλου χρησιμοποιούν σε συνδυασμό πάντοτε με τη βαρύτητα που δίνουν στην επιλογή των ξύλινων μερών του κάθε όπλου ξεχωριστά.
Μπορούμε λοιπόν, να οδηγηθούμε σε κάποια συμπεράσματα εξετάζοντας τη μορφή του όπλου και δε μένει παρά να επαληθευτεί  η κρίση μας ή όχι. Βέβαια, στα χειροποίητα όπλα, το ζύγισμα είναι ιδιαίτερα φροντισμένο ή τουλάχιστον οφείλει να είναι γι’ αυτό μην εκπλαγείτε εάν συναντήσετε κακοζυγισμένα όπλα εκατομμυρίων.

Τα ρέστα μας…

Εξετάζοντας τα όπλα όχι μόνο αισθητικά ή με τη «μάρκα», αλλά με ένα βαθύτερο τρόπο, μόνο κέρδη θα έχουμε. Ένα ιδιαίτερα καλοζυγισμένο όπλο στα χέρια μας είναι «μαγεία» καθώς η απόλαυση που χαρίζει είναι τέτοια που, ακόμη κι αν δεν κατανοούμε το λόγο, θέλουμε να το κρατήσουμε για πάντα μεταβιβάζοντάς το στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, έχω συναντήσει το απόλυτο σε ένα ζευγάρι χειροποίητων εγγλέζικων αλληλεπίθετων Charles Lancaster, στο μαγικό διαμέτρημα των 16. Παράλληλα, έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα τις βελτιώσεις ζυγίσματος που κάνουν γνωστοί οπλουργοί σε όπλα μαζικής παραγωγής χαμηλού κόστους, τα οποία δεν υπολείπονται σε αίσθηση πολύ ακριβότερων κατασκευών. Και εν κατακλείδι, σαν απάντηση στην ερώτηση «ποιο όπλο;» θα έλεγα πως ο σοφός άνθρωπος θα απαντούσε ανεπιφύλακτα «Το καλοζυγισμένο»!

Του Νίκου Υφαντή
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
Instagram
error: Content is protected !!
Scroll to Top