Καστράκι
Η Καλαμπάκα είναι η πόλη των Μετεώρων, όμως χωρίς καμία αμφιβολία η καρδιά τους χτυπά στο παραδοσιακό χωριό Καστράκι, το οποίο απλώνει τις πέτρινες γειτονιές του σε μια στενή αλλά φιλόξενη κόγχη, σαν αγκαλιά, καθώς πολιορκείται από τα κάθετα βράχια.
Ο κεντρικός δρόμος είναι πολυσύχναστος και θυμίζει έντονα σε όλους ότι βρίσκονται σε έναν παγκοσμίου φήμης τόπο, ο οποίος ακόμα και το καταχείμωνο δεν σταματά να δέχεται επισκέπτες. Εκεί, γύρω από την πλατεία, όπου συγκεντρώνονται τα περισσότερα τουριστικά μαγαζιά, τα καφέ και τα εστιατόρια, θα δεις το μελίσσι των επισκεπτών – ένα πολύχρωμο πλήθος που περιλαμβάνει τους πάντες: μπουλούκια πολυάριθμων τουριστών που καταφτάνουν, μοναχικούς αναρριχητές ζωσμένους με τα σκοινιά και τον υπόλοιπο εξοπλισμό τους, μικρές ομάδες πεζοπόρων με τα σακίδια στην πλάτη, λαχανιασμένους ποδηλάτες που μόλις ολοκλήρωσαν μια απαιτητική διαδρομή, ρομαντικά ζευγάρια που ζουν τον έρωτά τους κάτω από το επιβλητικό, αρχέγονο τοπίο. Κατά τη γνώμη μας, το παλιό Καστράκι, με τα πέτρινα σπίτια, τα ερειπωμένα χαγιάτια, τους μισογκρεμισμένους αυλότοιχους και τις βαριές, γερασμένες ξύλινες πόρτες, είναι αυτό που τελικά θα σας κλέψει την καρδιά.
Παλιό Καστράκι
Ανηφορίστε το καλντερίμι το οποίο ξεκινά από την πλατεία του Καστρακίου, διασχίζει το παλιό χωριό και καταλήγει στην τρίκλιτη βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που δεσπόζει στον βραχώδη σχηματισμό, στον οποίο οι ντόπιοι, λόγω μορφής, έχουν δώσει το όνομα «Αδράχτι».
Από εδώ θα ατενίσετε μια προνομιακή θέα σε όλο το Καστράκι και τα Μετέωρα.
Μια εύκολη πεζοπορική πορεία θα σας φέρει σε ένα από τα πιο απόμερα σημεία του χωριού, στα ριζά του βράχου όπου βρίσκεται χτισμένο το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Μπαντοβά ή του Κοφινά (14ος αιώνας).
Υψώνοντας το βλέμμα, θα δείτε τις σπηλιές όπου είχαν τις σκήτες τους οι παλιοί μοναχοί, ενώ θα διακρίνετε και τις σκάλες με τις οποίες οι ασκητές επικοινωνούσαν μεταξύ τους.
Ρωτήστε να σας δείξουν και τη σύντομη οδική διαδρομή που περνά μέσα από τις ολάνθιστες εξοχές και καταλήγει στο σχετικά άγνωστο Μοναστήρι της Υπαπαντής, χτισμένο το 1366.
Καθώς θα περιηγείστε στις εξοχές γύρω από το χωριό, αν το βλέμμα σας είναι παρατηρητικό, θα ξεχωρίσετε ψηλά, στο κοίλωμα του μεγάλου βράχου με το όνομα «Αγιο Πνεύμα», τον μικρό σπηλαιώδη Ναό του Αγίου Γεωργίου Μανδηλά. Γύρω από τον ναΐσκο θα δείτε να κυματίζουν δεκάδες μικρά πολύχρωμα πανιά.
Πρόκειται για μαντίλια τα οποία ανεβάζουν οι προσκυνητές την ημέρα της γιορτής του Αγίου, σκαρφαλώνοντας με σκοινιά στο μικρό εκκλησάκι. Τα μαντίλια αυτά συνοδεύονται από ένα τάμα ή μια παράκληση προς τον Αγιο και γι’ αυτό κρεμιούνται γύρω από τον ναό, αφού πρώτα αφαιρεθούν τα παλαιότερα.
Οι αναρριχητές-προσκυνητές, άνθρωποι σχεδόν κάθε ηλικίας, αφού ολοκληρώσουν το απαιτητικό αυτό τελετουργικό, παίρνουν τα παλιά μαντίλια, τα κρεμούν στη ζώνη τους και, όταν κατέβουν, τα μοιράζουν στους πιστούς, οι οποίοι θεωρούν τύχη και ευλογία να τα κρατήσουν. Είναι ένα από εκείνα τα έθιμα που δείχνουν πως στα Μετέωρα η φύση, η πίστη και ο άνθρωπος παραμένουν δεμένοι εδώ και αιώνες.
